Het tweede hoofdstuk in mijn zoektocht naar een nomadisch perspectief is de tentoonstelling: ‘Een Gelaat van Zand aan de Grens van de Zee’. Het verhaal van dit hoofdstuk is geïnspireerd door Michel Foucaults’ weddenschap dat de mens niet veel meer is dan een gelaat van zand aan de grens van de zee. Met deze woorden eindigde hij zijn boek: De Woorden en de Dingen’ in 1966. Ik ging op zoek naar de kans dat hij deze weddenschap zou winnen.
Op deze pagina vind je het hele verhaal van deze zoektocht, verdeeld in alinea’s die samen het verhaal en de tentoonstelling vormen.
WEGEN
GELAAT VAN ZAND AAN DE GRENS VAN DE ZEE
DOOSJES VOOR ONDERWEG
VOOR DAAR EN DAN
NIETS IS ZEKER
SABLON, ABRI DE SABLE
MALE LINE / BROOS
GEOPOLITIEK
